زوبیکویتی(ZOOBIQUITY)؛همزیستی پزشکی

این کتاب تا تاریخ 8 خرداد 1405 به دلیل اینکه نتوانست در نمایشگاه مجازی کتاب تهران راه یابد با کوپن zobi و تخفیف 30درصد در دسترس است.

لطفا در مرحله نهایی خرید این کوپن را وارد کنید.

سخن مترجم:

دکتر باربارا نَترسون Barbara Natterson-Horowitz متخصص قلب و عروق و روانشناس، به همراه کاترین بَورز  Kathryn Bowers، روزنامه‌نگار علمی، نویسندگان کتاب زوبیکویتی Zoobioquity ، تلاشی آگاهانه برای فروریختن این دیوار و بازاندیشی در مفهومی بنیادین؛ پیوستگی زیستی میان انسان و دیگر جانواران، نموده‌‌اند.

نامبردگان کوشیده‌اند پاسخی علمی، نوآورانه و جسورانه به این کمبود ارائه دهند و پیامی برای بازخوانی دانش پزشکی انسان در پرتو دامپزشکی، زیست‌شناسی حیوانات و رفتارشناسی گونه‌ها ـ با توجه به تفاوت‌های ظاهری آن‌ها با انسان ـ مطرح سازند.

واژه Zoobiquity، که از ترکیب واژگان « zoo» به معنی حیوان و « biquity » «حضور جامع» ساخته‌شده‌ی نویسندگان این کتاب و مفهومی نو در پزشکی معاصر است. این اصطلاح بر این فرض استوار است که بسیاری از بیماری‌ها، اختلالات روانی، رفتارهای آسیب‌زا و چالش‌های سلامت، نه منحصر به انسان، بلکه مشترک میان گونه‌های مختلف موجودات هستند. بر همین اساس، کتاب حاضر با بهره‌گیری از شواهد دامپزشکی و انسانی، از مواردی چون سکته قلبی در یک حیوان کیسه‌‌دار «کوآلا» گرفته تا بی‌اشتهایی عصبی در اسب‌های مسابقه، و از اضطراب اجتماعی در سگ‌ها تا سرطان در حیوانات باغ‌وحش، روایت‌هایی آموزنده و گاه شگفت‌آور ارائه می‌دهد.

معرفی این واژه برای نخستین‌ بار در زبان فارسی و رواج آن در مکالمات اهل فن شاید دشوار و زمانبر باشد و انتخاب یک واژه یا عبارت کوتاهی که گویای تمام زوایای مطرح در این رشته از دانش باشد نیز به نظر عملی نیست.

امروزه واژه Zoonose برای اهل فن به‌طور کامل شناخته شده است؛ در حالی‌که این واژه در بیش از نیم‌قرن پیش که دانشجوی دانشکده دامپزشکی بودم وارد ادبیات پزشکی شد. در آن روزگار برای درک بهتر مفهوم علمی آن، و امروز نیز، گاهی از عبارت کوتاه «بیماری‌‌های مشترک» و در برخی از مواقع «بیماری‌‌های مشترک بین انسان و حیوان» استفاده می‌‌شود. به نظر می‌‌رسد که واژه «زوبیکویتی» نیز در طول زمان این مسیر را طی خواهد کرد.

انگیزه من از ترجمه این اثر، فراتر از صرف علاقه به پزشکی تطبیقی و دامپزشکی است. در جهانی که انسان بیش از هر زمان دیگری از زیست‌بوم خود فاصله گرفته و رابطه‌اش با طبیعت و جانوران در معرض گسست‌های بنیادین است، آثاری چون زوبیکویتی به ما یادآور می‌شود که مرز میان «ما» و «آن‌ها» نه تنها علمی نیست، بلکه گاه مانعی است در مسیر درک دقیق‌تر خودمان از پدیده‌‌های مرتبط با سلامت انسان.

در دورانی که بیماری‌های نوظهور از حیوانات به انسان منتقل می‌شوند (مانند کووید-۱۹)، و سلامت زیست‌محیطی پیوندی ناگسستنی با سلامت فردی دارد، نگاه میان‌گونه‌ای، که این کتاب ترویج می‌کند، ضرورتی علمی، اخلاقی و حتی فرهنگی یافته است.

نویسنده در فصل پایانی کتاب می‌‌گوید؛ « ارتباط بشر با حیوانات قدمتی به درازای وجود انسان بر روی کره خاکی دارد و مشترکات بدنی و روانی بسیار زیادی بین انسان دوپا و حیوانات چهارپا وجود داشته و خواهد داشت و گریزی از آن متصور نیست. توجه به این نکات مفهومی فراتر از بالین بیماری را به پزشکان و بیماران نشان میدهد و از آن‌‌ها می‌‌خواهد که به باغ‌‌ها، مزارع، جنگل‌‌ها، اقیانوس‌‌ها وآسمان‌‌ها نیز فکر کنند».

امید آن دارم که این اثر بتواند دریچه‌ای نو به‌سوی تفکر میان‌رشته‌ای بگشاید؛ دریچه‌ای که هم برای پزشکان و دامپزشکان، و هم برای زیست‌شناسان، روانپزشکان، جامعه‌شناسان، پژوهشگران علوم رفتاری و علاقه‌مندان به پیوند انسان و طبیعت، الهام‌بخش باشد. شاید گامی هرچند کوچک، اما موثر برای بازگردندان علم به بستر یکپارچه‌تر باشد.

در صورت سفارش تعداد بیشتر، با آرم اختصاصی شما منتشر می‌شود.